Wilfreds Wereld

Het is dit jaar geen feest op De Bult. De wat?, hoor ik u, niet-inwoner van Alphen aan den Rijn, zeggen. De Bult. Dat is een onbeduidende verhoging van de President Kennedylaan, waar twee fiets- en voetgangerstunneltjes onderdoor gaan en een duiker die de verbinding is van de Vaarsloot. Echt een plek van niks, behalve als Oranje heeft gewonnen. Dan komen van heinde en verre honderden supporters de overwinning vieren. Maar dit jaar, nou eh… bijna niet.

Vooral puberjongeren bezoeken De Bult. Ze staan aan weerszijden van de weg, juichen als een auto veel te hard, opgewonden toeterend langsrijdt. Echt leuk zijn de ‘feestelijkheden’ op De Bult niet. Er hangt altijd een sfeer van dreiging, een stille hoop op vechtpartijen, op opstootjes. Er is vuurwerk. Spanning en sensatie! Sommige jongens proberen met bierflesjes de ruiten van de nabijgelegen bushokjes te breken. Andere dagen elkaar uit, roepen ‘heu heu heu’ en ‘olé, olé olé, olééé’, zwaaien met hun vlaggen. De meisjes staan wat achteraf en kijken toe, armen over elkaar geslagen.

Maar dit jaar gebeurt dat allemaal niet. Dat komt omdat de WK-wedstrijden overwegend in de middag worden gehouden. Dat conflicteert met het dagritme van pubers. ’s Middags zijn ze nog te duf: pas ’s avonds, als de schemering valt, worden ze actief. Alleen afgelopen donderdag, toen de wedstrijd Nederland-Kameroen werd gehouden, stroomde De Bult een beetje vol. Voor de wedstrijd van vrijdag tegen Brazilië ziet het er al niet beter uit: begint om 16 uur.

Vier jaar geleden, toen het WK in Duitsland was, ging het er wel anders aan toe. Honderden jongeren trokken naar De Bult als Oranje had gewonnen. De politie zette de President Kennedylaan al bij winkelcentrum De Ridderhof af en mengde zich met bikers en ‘platte petten’ tussen de ‘feestvierenden’. Het was fascinerend om te zien hoe die agenten erin slaagden om de angel uit beginnende vechtpartijtjes te halen.