Terwijl buiten de storm zijn ding deed, ging het in de Passage ook flink tekeer. Met onemanband Zahi aan het roer en dertien Saartjes als animeermeisjes zakte het Reinaldahuis donderdag zowat deur. Alaaf!
Tekst en foto: Willem Brand
Geen Brabantse nachten maar een carnavalesk muggenfeest. Kinderen van bewoners, activiteitenbegeleiders en een groep van dertien vrijwilligers zetten hun beste carnavalsbeentje voor vandaag.
De Saartjes, aangekleed dankzij de naaikunsten van een vrijwilligerster, zijn een prachtvinding. De sfeer zit er meteen goed in. Het doet Rie den Oudsten teruggaan naar de carnavalsvieringen in de grote zaal van het Concertgebouw van toneelvereniging Nieuw Leven.
Jos Gaemers geniet met volle teugen. ,,Die man is onbetaalbaar”, roept ze terwijl ze wijst op Zahi, ,,ik zou ‘m zo als zoon willen.” ‘Wees toch niet zo zwaar, lief zijn voor elkaar’, zingt Zahi. ,,Ik had een hele rustige man, carnaval daar hield hij niet van”, zegt Gaemers op rijm.
Verderop zingt Gerrit van Riemsdijk met bijna alle liedjes mee terwijl de polonaise voorbijkomt. Zijn zoon Willem kan ook een aardige muzikale noot kraken. ,,Ik heb nog staan te drummen in zijn band”, vertelt van Riemsdijk, ,,Ik speelde mondorgel, Willem gitaar en accordeon, die kon alles.”
Lies Klepper vertelt dat ze in haar jeugd in een tehuis in Brabant heeft gewoond. Eigenlijk heeft ze daar geen goede herinneringen aan. Maar thuis viel met stiefmoeder (‘Die stond met een stuk hout achter de deur’) niet te leven. Via tante Dieke belandde ze op haar veertiende in een kasteel van Filips de Goede, het tehuis van Maatschappelijk Hulpbetoon.
Met die meiden heeft ze toch veel gelachen. ,,We schreven op huwelijksadvertenties en moesten dan bij de rector op het matje komen. Er komt niks van jullie terecht, zei hij dan.”
ite.net/jedorda...
