Vanuit de Slachthuisbuurt gingen 's zomers mijn moeder, haar zus, mijn
vier broers en mijn vier nichtjes lopend door de Kruistochtstraat
Nagtzaamstraat naar de Amsterdamsevaart om daar bij de halte op de
Blauwe tram vanuit Amsterdam te stappen.
Mijn vader en oom waren, inclusief de zaterdag, hard aan het werk en de twee zussen met hun toen toen acht kinderen, hielden hun zomervakantie door een dagje naar het strand te Zandvoort te gaan. Het beeld staat mij als zeven- of achtjarige nog duidelijk voor de geest, hoe voorafgaand voor die hele dag levensmiddelen werden ingepakt, een emmertje met schepje en wat metalen vormpjes vanuit de zandbak in onze rijtjeshuistuin werd ingepakt. Ook gingen de gebreide zwembroeken mee en werden er twee dunne handdoeken voor ons vieren (want mijn moeder vond zeewater vies) uit de spaarzame stapel in de linnenkast gehaald. Alles werd met een fles riedel wat boterhammen met reuzel en bruine suiker in boodschappentassen gedaan en voor de sjouw verdeeld over de oudsten.
Alleen al de optocht naar ons vertrekpunt was wat tegenwoordig een happening wordt genoemd. Acht kinderen die door en met elkaar krieuwden en hun moeder al een punthoofd bezorgden. Vol spanning stonden wij te wachten wanneer de tram zou komen en wij een staanplaats in de buurt van het raam konden veroveren. Zitplaatsen waren voor oudere mensen en op onze leeftijd hadden we “jonge benen”. Via de Amsterdamse-poort waar op het spitsuur een agent vanuit het nabijgelegen politiebureau zijn klapverkeerborden bediende gingen we over de Herenvest en knersend bij graanhandel Heems langs in de Anthoniestraat, de Spaarnekerk voorbij, de Lange Brug over.
Via de Kampervest en Gasthuisvest, de Houtbrug over, langs de Lido-bioskoop naar de Tempelierstraat waar een knooppunt was van tram- en buslijnen. Met de bus gingen we in de tijd niet want die was duurder. Van de Tempelierstraat uit over de Emmaburg, de Leidsevaart op, richting waar nu het Heemsteeds-station ligt. Ondertussen ging voor de kleintjes de reis vervelen en jammerend hingen zij op schoot en tegen hun moeders aan. Bij de Pijlslaan/Schoutjesplein was nog een halte waar altijd veel mensen instapten. Ook passeerden wij de remise waar een wirwar van railsen naar de onderkomens van de trams voerden. Op het voorplein daarvan herinner ik mij een draaiplateau waar de wagons op andere railsen werden gedraaid.
Parallel aan de Zandvoortselaan waar nu het fietspad is gelegen, ging de tram de bewoonde wereld uit en kliefde de duinen. Onderweg passeerden we de anti- tankwal en een aantal bunkers, waarvan op vragen werd gezegd dat we daarover niet moesten zeuren omdat dat van de moffen was en “achter ons lag”. In de Haltestraat was het eindpunt en ook hiervandaan vertrokken de groene bussen. Na nog een wandeltocht bereikten we het strand waar in een gehuurde strandstoel een handdoek werd gespannen een wij onze kriebelende zwembroeken aan moesten. In het zeewater werden die dingen zwaar zodat je voortdurend moest heizen om niet in aanwezigheid van je nichtjes onkleed te raken. Na een dag van schelpen zoeken en ravotten gingen wij in omgekeerde volgorde terug en na nog een stevige wandeling belandden we, het pas zaterdag in de teil weer afgespoelde zeewater, weer thuis.
Ik weet nog hoe verontwaardigd ik was toen in de Nieuwe Haarlemmer een bericht verscheen dat de tramlijn werd opgeheven. Geschreven werd over de laatste tocht en de drukte die er toe leidde dat de conducteur niet kon voorkomen dat alles wat los en vast zat, waaronder het bordje “Niet Rooken” werd meegenomen.
Ook werd nog van de tramlijn, als zijn erfenis veel later bij wegherstelwerkzaamheden, de rails van de blauwe tram gevonden, waarover of asfalt of gewoon gestraat was.
