1954, mijn moeder zat op zondagochtend altijd rechtop in haar bed. De kussens schoof ze tegen het hoofdeinde als ruggesteun en ik mocht naast haar komen zitten, in het ruime bed. De kamer was ijzig kil en ik ging klem tegen haar warme lijf aan zitten. Het lepeltje klingelde hoge toontjes tegen haar porseleinen theekopje.
Ze had de grote bakelieten keuzeknop van de radiodistributie afgestemd op ,,Weer of geen weer” het programma over ,,alles wat groeit en bloeit en ons telkens weer boeit”, zoals Bert Garthof dat via de heldere PTT luidspreker ons liet weten.
Het was nog erg vroeg en je hoorde geen storende geluiden van verkeer, de klank van de radiodistributie was van een zuiverheid, die nooit is overtroffen.
Bert Garthof zat als het ware op een stoel naast het bed voor te lezen. Hij sprak op trage warme toon over de schoonheid en verlichting die de zondagochtend wandeling een mens kon bieden.
Immer sprak hij langzaam met soms ruime pauzes midden in een zin, als je dacht dat de zin ten einde was ging hij vervolgens harmonisch verder, als of hij ondertussen een vogelgeluid opving of, alsof hij een dia-serie insprak, wachtend op het volgende plaatje. Zijn verhaal was dan ook uiterst beeldend, hij dwong je zo aandachtig te luisteren, dat je het voor je zag.
Tussen zijn tekstdelen door, hoorde je stemmige kamermuziek, tijdens die strijkjes vloeide de beelden langzaam uit en als de muziek stopte was er weer die lange pauze waarna Garthof weer aanving met zijn beeldende teksten.
Als een warme wolk kwam zijn stem iedere keer uit de stilte terug, plotseling maar verwacht. Een atheïstisch verantwoorde radiodienst voor vrijdenkers en socialisten.
Er heerste totale passie, de naderende wilde jaren zestig waren ondenkbaar.
Op het sprei lag moeders puzzelboekje met een nieuw fenomeen, een inktpen die je niet steeds behoefte te vullen, de balpen, gemaakt van een nieuw materiaal, plastic.
De balpen was gekleurd-transparant, als je er je ogen tegen drukte, zag je nog uitsluitend een oranje licht, als het glas-in-lood van deze radio-kerk, ik raakte in trance van de kleur.
Let U vooral eens op de knoppen van de jonge bomen, sprak Bert Garthof, die kondigen U reeds de naderende Lente aan.
De stem van Garthof overtrof de schoonheid waarover hij berichtte, je bleef veel liever in je warme bed luisteren, dan dat je de klamme ochtend in zou gaan, waartoe Garthof je opriep.
Aan het eind van het programma, kroop ik nog eens diep onder de dekens.
Wilco Jansen
