In juli was het mooi weer, op het warme dak werkte ijverig de loodgieter. Drie onderwijzers van gemiddeld 23 jaar oud hielden onder het speelkwartier toezicht op een groep spelende kinderen. Nu had dat drietal afgesproken eens extra streng op het gedrag van de kinderen te letten, want de discipline dreigde op de school uit de hand te lopen.

Zo werd deze keer nogal vaak een knaapje (meisjes waren er nog niet) voor straf naar binnen gestuurd om zijn zonde bij een binnengebleven collega te overdenken.
De man op het dak vond, dat het beneden hem te grof aan toe ging. Hij begon zich met de toestand te bemoeien. (Wat niet erg goochem was)
Hij schreeuwde opeens: ”Hé kunnen jullie wel, kinderbeulen zijn jullie!”.

Het trio onderwijzers stond voor schut. De kinderen gniffelden. Toen ging voor de zoveelste keer een kereltje voor de bijl. Weer kwam er een stortvloed van nare klanken van boven.
Een van de toezichthouders kreeg een lumineus idee. Hij riep een gestrafte bij zich en kreeg de opdracht: ”Haal dat laddertje weg en gooi dat in de bosjes.”
Dat werd maar al te graag aanvaard. Maar toen, ja toen…. moest de dakreperateur toch een keer naar beneden.

En met luide stem hoorden we : ”Wie of wat…gloeiende….gloeiende wie of wat heeft mijn laddertje weggehaald. Kom op met dat ding”.
Terwijl hij zo raasde en tierde, was het speelkwartier inmiddels voorbij, en liep de speelplaats leeg. De dakreparateur mocht nog ruim een kwartier op zijn ongemakkelijke plaats bivakkeren.
Hij is nooit meer op die school gezien.

S. Raap, Haarlem