Wij woonden in Bussum, in de St. Janslaan. Een portiekflat. Achter ons
huis was een klein industrieterrein waar een drukkerij gevestigd was
van de Muiderkring. Hier werden vakbladen gedrukt voor elektronische
informatie. En daar had men al vroeg, 1956 – 1957 een televisie.
Alle kinderen uit de buurt, en dat waren er veel in die tijd, mochten komen kijken naar de kinderuitzendingen op de woensdagmiddag, om vijf uur. Op zaterdagmiddag was het bedrijf gesloten en konden wij de uitzending dus niet zien, jammer.
Later kreeg de familie Gouda, die bij ons aan de overkant woonden ook een TV, en daar mochten wij altijd naar de kinderuitzendingen kijken.
Ik herinner mij dat ik op eens op woensdag heel laat uit school thuis kwam en mijn moeder boos was. Voor straf mocht ik die middag niet naar de overkant bij Gouda TV kijken. Juist was er toen een aflevering van ‘Morgen gebeurt het’, een spannende science fiction serie. Vreselijk dat ik dat moest missen.
Mijn vader was taxichauffeur en daarom veel van huis, ook ’s avonds. Voor mijn moeder kocht hij een TV. Dat was in het najaar van 1958. Eerst die middag kwamen er twee mannen met een antenne die op de zolder werd geplaatst. Wij wisten van niets, het was een verrassing van vader.
Wat was ik trots. Wij bijna als eerste een TV.
Er waren toen op zondag en op vrijdag nog geen uitzendingen en de andere dagen pas vanaf acht uur. Dan begon het altijd met het journaal. Het programma eindigde toen meestal om half elf.
Naast ons woonde een gezin met drie meisjes. Ik zie ze nog binnenkomen op woensdag en zaterdagmiddag,
om één minuut voor vijf. Keurig in bad geweest en in hun pyama’s, heel stil en verlegen zaten zij dan bij ons te kijken naar Pipo de clown en de verrekijker.
