Wij woonden vroeger in een doodlopende straat, hadden 6 kinderen.
Iedereen had het arm, maar het was reuze gezellig. Als er sneeuw lag,
mochten wij met de slee achter dokter Swaters zijn auto met een touw.
Er waren toen nog maar weinig autos, alleen de dokter, de cooperatie,
die kwam voor boodschappen langs de deuren, en de Eendracht, dat was de
bakker.
Wij speelden altijd buiten, opschuildertje, tikkieloop enzovoorts. Onze ouders hadden een ijzeren ledikant en dat werd op een gegeven moment weg gedaan, wij reden er mee door de Jacob van der Veerstraat, waar wij woonden in Julianadorp.
Er was toen ook een Buurtvereniging,de mensen hielpen elkaar, als het nodig was. Mijn moeder ging ook wel bakeren, ondanks dat zij zelf zes kinderen had. Als je jarig was, mocht je naar Veul om droptoffees te kopen, het boodschappenboekje mee, daar werd alles in geschreven. Zaterdags kwam hij het geld ophalen. de toffees werden uitgeteld, je mocht niet meer halen, dan er nodig was, om te tracteren.
Toen er televisie kwam, mochten wij voor een stuiver bij andere mensen kijken en zaten er wel 10 of meer kinderen op de grond tv te kijken. Ondanks de armoe, hebben wij een fijne jeugd gehad.
