Mijn herinneringen aan “poppenkast” voelen erg vers. Ik ben nu 63 jaar,
maar wanneer ik aan poppenkast denk voel ik me weer jong, zeg 13 of 15
jaar oud.
Mijn vader liet door een timmerman koppen maken, rond en vierkant. Hij beschilderde ze en mijn moeder maakte de kleertjes.
Eenmaal heb ik samen met m'n vader poppenkast gespeeld in, zoals het toen genoemd werd “de Volksbond”, een gebouw dat aan de Oostzijde in Zaandam stond.
Zelf maakte ik marionetten en gewone poppenkastpoppen. Ook gebruikte ik zelfstandig de poppen van m'n vader. Ik maakte een eng monster en gebruikte een dun slangetje waarin ik rook blies dat dan uit de bek van het monster kwam. Ik zal wat keren poppenkast hebben gespeeld in de woonkamer voor kinderen uit de buurt. De verhalen verzon ik zelf, ook de stemmen.Ik had en heb nog steeds een levendige fantasie.
Ik kan me nog goed herinneren dat ik poppenkast speelde vanuit mijn slaapkamerraam . Toen ik klaar was hoorde ik mensen klappen. Hadden staan kijken met de kinderen. Wat was ik trots.
De marionetten kregen ook veel aandacht. Ik liep dan samen met de poppen over straat met kinderen om me heen. Ik een jaar of 16, denk ik. De poppen maakte ik bijna op een professionele manier. Alles kon apart van elkaar bewegen aan de touwtjes. Mijn liefste pop was Sientje. Eigenlijk m'n eerste liefde. De stem van Sientje weet ik nu nog !
Een aantal marionetten heeft jarenlang in m'n slaapkamer gehangen. De meeste gaf ik af en toe zomaar weg. Aan een kind dat er verrukt van was. In een grote koffer achter in de berging op zolder bewaar ik nog steeds de poppenkast poppen. Mijn kinderen moeten maar zien wat ze er te zijner tijd mee doen. Voor mij zijn ze op dit moment goud waard.
