Het onbekommerde leven

Kaarten om Chief Whip

Chief Whip, dat engelse sigarettenmerk... Het bracht bij mij (geboren in 1946) herinneringen naar boven aan mijn lagere schooltijd. Een school in Den Haag,een klooster er naast.Een school gebouwd van rode bakstenen,rondom een speelplaats. Via twee stenen poorten,die tegenover elkaar lagen,kwam je het schoolplein op.

Een steenkoud weekend dat God niet kon verwarmen

Het is het jaar 1954. De put met de watermeter in de voortuin was onder de houten tussendeksel door mijn vader voorzien van veel stro en oude kranten. Het vroor dat het kraakte. De ramen op de overloop waren voorzien van twinkelende ijsbloemen van boven tot beneden. De vitrage voor het raam op de slaapkamer van mij en mijn broertje was vast gevroren aan het raam. Als je op de kamer met getuite mond je adem uitblies was het net of je rookte, alsof je een stoomtrein was. 's Avonds voor het slapen gaan was het een en al gebibber; je lag zelfs wel een kwartier na te bibberen onder de dekens, zelfs onder twee dikke wollen en een rood gestikte deken, die door mijn moeder zelf was gemaakt, met een kilo kapok erin.

Toen was geluk nog heel gewoon

De foto is gemaakt in het jaar 1951 van het gezin Bouwman die toen op de Maredijk in Leiden woonde. De heer Bouwman is helaas enkele jaren geleden overleden. De twee dochters Greetje en Elza zitten gezellig met hun vader aan tafel te lezen, terwijl mevrouw Bouwman een kopje thee aan het inschenken is.

Het concert van de Jaren ’50

Radio 5 presenteert vrijdag 28 september van 16 tot 18 uur Het Concert van de Jaren ’50. Het evenement brengt de hoogtepunten en grote muzikale successen uit dat tijdperk in een show met het Metropole Orkest en veel artiesten, zoals Eddy Doorenbos, Joke Bruijs en Eddy Christiani.

Communiegeld voor Hudora's

Mijn zus (van 1945) kreeg met haar eerste H. Communie een paar Hudora's met kleine wieltjes. Er waren namelijk ook grote wieltjes. De kleinere waren zo'n 3,5 cm in doorsnee. De grotere 4,5 denk ik en deze waren aanmerkelijk zwaarder. De rolschaatsen met de grotere ijzeren wielen waren volgens de verkoper te zwaar voor een opgroeiend kind en dus kreeg mijn zus kleine wielen.

Naar Engeland, voor de Jamboree van 1955

In het blad van de gidsen (helaas, de naam ben ik kwijt) lees ik een oproep tot deelname aan de jamboree in 1955. Er is een keuze : Engeland of Azië (was het China of Thailand of een ander land?) Ik zit nét op de huishoudschool en ben pas 14 jaar maar ik wil zo graag. Mijn moeder zeg dat ik dat maar aan de leiding moet vragen. Tot mijn verwondering reageren zij zeer positief. Voor ik het weet zit ik in molen.

Heitje voor een Karweitje

In de jaren 50 waren mijn broer(tje) en ondergetekende lid van de padvinderij. Mijn broer Nico en ik zijn van resp 1946 en 1944. We zaten allebei op dezelfde horde welpen: 'De Jean de Breboeufgroep' in Den Haag. Het welpenverblijf was in de kelders (naast de kolenbergplaats) van de Theresiakerk aan het Westeinde in Den Haag. Heel donker, heel knus en ook heel avontuurlijk: er was gewoon wat getimmerd in die grote kelders en dat was dan het onderkomen van de 'welpjes'.

De Amsterdamse haven

Fotograaf Ben Burgers, voormalig lid NVF. Van 1950 tot 1978 ontwerper, illustrator en fotograaf bij de Vereniging "De Amsterdamse haven".

Ben Burgers, Oostzaan

Schone kranten voor tante Wil

Geboren in 1943 en in de jaren ‘50 wonende in Amsterdam–Oudwest had ik als oudste zoon in een gezin met uiteindelijk negen kinderen weinig zakgeld van mijn ouders te verwachten. Daarom heb óók ik in onze buurt oude kranten opgehaald.

Zingen leren met beperkte middelen

Mijn vader was indertijd muziekleraar op onder meer St. Willibrordus- en St.Matthiasschool, de LTS St. Willibrord en de St. Joseph ULO in Alkmaar. Veel babyboomers kunnen hem met zijn rijzige gestalte nog goed voor de geest halen.

Ik stap er zo maar in

Een oom en tante van mij kwamen toen ik klein was met enige regelmaat bij ons op bezoek. Vaak kwamen ze binnen op het moment dat ik en mijn broers en zussen van mijn moeder naar bed moesten. Mijn moeder zei dan altijd: 'En vergeet niet je avondgebed.' Waarop mijn tante dan riep: 'Zeg maar: Onze lieve Heer, U kent mijn hart en mijn zin, ik stap er vanavond zo maar in'.
Dat vonden wij als kinderen natuurlijk prachtig. Mijn moeder reageerde er maar niet op.

Mevr. Hilhorst, Laren

Helaas een 10-min door de Vaalrivier

Blinde kaart? Tafels stampen? Hoofdrekenen algemeen? Zinsontleden en woordbenoemen? Wat heet! Vooral in de vijfde en zesde klas van de lagere school, voor mij, geboren in april 1949, op de grens van de jaren vijftig/zestig. De Christelijke Marnixschool aan de Vismarkt in Den Helder, meester Wijker voor een gecombineerde 5/6de klas.

Veertien engeltjes

Het was 1943. Een stout meisje van zeven jaar speelde buiten en klom op een paard-en-wagen kar en juist wilde de kar wegrijden... viel zij eraf. Rechterbeen onder het wiel en totaal verbrijzeld.

Wees niet boos omdat ik stout was

Na het lezen van het Onbekommerde Leven kwam spontaan in mij op: o, ja dat deden wij ook vroeger ook. Ik ben geboren in 1943 en de middelste van zeven broers en zussen. Zeker tien jaar lang heb ik een avondgebedje gebeden op de knietjes voor het bed. Wij zijn nu ruim 50 jaar verder, en na het lezen van het artikel kwam opeens het versje weer naar boven, heel bijzonder. Ik zal het opschrijven.

Lieve Jezus, het is weer avond
Naast mijn bedje kniel ik neer
Voor al het goeds vandaag gekregen,
Dank ik U mijn lieve Heer.
Wees niet boos omdat ik stout was
Iets gedaan heb wat niet mag
Morgen zal ik goed mijn best doen
En ook braaf zijn heeeeeel de dag
Zegen mij en ook mijn ouders,
Allen die ik zo bemin,
Met Uw engel naast mijn bedje
Slaapt U kindje rustig in.

Vind U het niet aandoenlijk?

Rita Dekkers-Schoordijk, Bussum

Engel van God, die mijn bewaarder zijt...

Ja, wij baden 'n avondgebed op de knietjes, en ook nog 'n gebed aan de engelbewaarder, en die ging als volgt: Engel van God die mijn bewaarder zijt aan wie de goddelijke goedheid mij heeft toevertrouwd verlicht bewaar en bestuur mij amen. En ook nog H. Thomas van Aquino help me bij het leren.

Bep Pieters

Lieve Heertje, het is weer avond...

Dit is mijn avondgebedje van in de jaren 50/60....Lieve heertje het is weer avond bij mijn bedje kniel ik neer, voor al het goeds vandaag gekregen dank ik u o lieve heer. Wees niet boos omdat ik stout iets gedaan heb wat niet mag, morgen zal ik goed mijn best doen en weer braaf zijn heel de dag. Zegen mij en ook mijn ouders, zegen allen die ik bemin, en met de engel naast mijn bedje slaapt uw kindje rustig in. Nacht lieve heertje nacht lieve vrouwtje nacht lieve engeltjes zoet, die uw kindje vanacht bewaren moet.
M. Ammerlaan Zoeterwoude

Onder uwe ouwe hoeden

Vroeger als mijn kinderen naar bed gingen dan zegde ze een gebedje dat Volgt als dit:

Lieve Heertje ik ga weer slapen
Want de dag is weer voorbij
Zegen papa zegen mama
Zegen allen die ik min.
Onder uw betrouwe hoede
Slaapt uw kindje rustig in.

Dan maakte mijn zoon van 3 jaar Van de vijfde regel het volgende: (Onder uwe ouwe hoeden)

Nu is hij 51 jaar en er wordt nog vaak om gelachen.

Mevr de Jong –Plasmeijer
Roelofarendsveen

Nuttig stampen met z'n allen

Ik ben geboren in 1951 in Haarlem. Ik weet nog goed dat ik op de lagere school, de P.H.v.d.Leijschool, o.a. de tafels moest leren en dat ging stampend met zijn allen. Het nadeel was dat als er wel eens gevraagd werd: hoeveel is 6x7, dat je dan in je hoofd eerst dat hele rijtje moest opzeggen voordat je antwoord kon geven, dat was mijn ervaring.

Morgen ben ik braver weer

Ons avondgebed.

Lieve heertje ik ga slapen
Laat mij rusten heel de nacht
Engel Gods mijn trouwe hoeder
Houd toch over mij de wacht
Was ik heden ook ondeugend
Wil niet boos zijn lieve heer
Wil vergeten en vergeven
Morgen ben ik braver weer.

W. de Reus

Hoe zachkens glijdt ons bootje

Ik weet nog wel wat liedjes uit die tijd, daar mijn oma mij heeft opgevoed en heel veel liedjes zong of opzegde. Er zijn er heel veel langs me heen gegaan.