Bij het lezen van het Klokje van zeven uur komt er een verhaal naar boven geborreld. ik heb namelijkhet boek Kees de tuinkabouter, met onder meer de verhalen van Koning Kaskoeskilewan en zijn hofnar krokeledokus.Deze verhalen heb ik aan mijn kinderen vaak voorgelezen.Deze verhalen maakte vast veel indruk, want een paar dagen voor kerst werd het kerststalletje gezet, met drie koningen: Koning Casper Koning Melchior en........Koning Kaskoeskilewan. Ieder jaar moet ik hier weer aan denken, en soms pak ik het boek, en blader weer door mijn herinneringen.
Rob en Lydia Teeuwen
Heavenly Creatures
De jaren vijftig, daar heb ik niet veel
herinneringen meer aan, hoewel ik nog een stukje heb meegemaakt. Het zal best
gezellig en overzichtelijk zijn geweest, die wereld van toen. We zaten in een
opbouw na een armoedige en een donkere periode. Er kwam nieuwe welvaart. Mensen
waren gelukkig in hun eigen kleine omgeving. Allerlei moeilijke begrippen van nu
bestonden nog niet of je had er geen weet van.
Het liedje "Toen was geluk heel gewoon" dat bovenaan uw homepage staat,
is daar een prima beschrijving van.
Lichting 56/6 vertelt
Ja, ik was in de jaren 50 “in dienst”. Het toeval wil dat mijn vrouw en
ik laatst een uitnodiging kregen om de zeventigste verjaardag van een
dienstkameraad van mij mee te komen vieren. En dan komen er natuurlijk
weer allerlei dingen in je op.
Klokje van 7 uur
Op de website http://www.minigroove.nl/klokjevan7uur.html kan je nu nog luisteren naar de avonturen van koning Kaskoeskilewan. De minigroove site is een lustoord voor mensen die zoeken naar het onbekommerde leven.
Hilly Gerritsen
Zingen met de zusters
Ik was leerling van de Theresia school aan de Kleine Houtweg. Toen ik
in de vijfde klas zat, werd er een zangwedstrijd gehouden,voor
leerlingen uit de vijfde en zesde klassen van scholen in Haarlem,
achter restaurant Dreefzicht in de muziekkoepel, die daar toen nog
stond. De muzikale onderwijzeres/zuster zocht van beide klassen een
aantal leerlingen uit, die goed konden zingen en daar hoorde ik ook bij.
Een touwtje aan mijn linkerarm
Ik ben geboren in 1951. Mijn herinneringen uit die tijd zijn verschillend. We hadden het niet rijk, maar ik heb niet het gevoel dat ik iets te kort
kwam.
Een straatindiaan
Mijn naam is Hans Boot, ik ben 58 jaar en woon al mijn hele leven in
Castricum. Hier ben ik met mijn zus Marion in de jaren vijftig door
straatfotograaf D. van Woensel uit Haarlem gefotografeerd in de Jacob
Catsstraat, waar ik ben geboren en mijn jeugd heb doorgebracht.
Een eitje van de burgemeester
Het was 1952 ik was 17 en werkte op de herengracht
als timmerman aan het Braziliaanse consulaat. Bovenop de voorgevel stond een
beeld van Neptunus waarvan wij de drietand nog vernieuwd hebben die hij in
zijn hand hield.
Koning Kaskoeskilewan
Piet Schaddelee uit Bussum stuurde een opname op van het 'Klokje van zeven uur en dus...' uit de jaren '50 met Koning Kaskoeskilewan en zijn hofnar Krokeledokus. De aflevering is hier te horen. Met dank aan L. Steeman van www.78toeren.nl
Scheppen op het landje
Eind jaren 40 / begin jaren 50 kwam er inderdaad regelmatig een straatfotograaf langs bij ons in de buurt: In de Alexander Bellstraat. Ik heb zeker drie foto's van verschillende jaren. Hier ziet u mij met een schep in de hand. De hele buurt speelde op het landje bij de kruising Rambonnetlaan / Vechtstraat / Daltonstraat. Wij spitten allemaal huisjes; dat wil zeggen de vloer van een huisje met iets hoger wat stoeltjes en een tafeltje.
Leeuwendans
Jaren vijftig. Op de Nieuwmarkt wordt feest gevierd. Chinezen leggen kransen aan de voet van de Waag en dansen met wel tien man achter elkaar in grote rupsen die van rijstpapier zijn gemaakt Het moeten leeuwen en draken voorstellen. Andere Chinezen spelen daarbij op blikken koektrommels en slaolieblikken, Peng, peng!
Poppenkast
Mijn herinneringen aan “poppenkast” voelen erg vers. Ik ben nu 63 jaar,
maar wanneer ik aan poppenkast denk voel ik me weer jong, zeg 13 of 15
jaar oud.
Touwtrekken met het Sloepenloodsteam
Als ik aan de jaren ´50 denk, dan gaan mijn
gedachten uit naar de jaarlijkse sportmiddag van de Werfsportvereniging
W.S.O.V. op de Onder Rijkswerf Den Helder. Als sportleider in het bestuur
van deze vereniging, en medehelpers, organiseerden wij deze middag. In
het begin van deze middag atletiek, waaronder 100 m, hoogspringen, kogelstoten
en verspringen, en in het 2e gedeelte van de middag het touwtrekken, waarvoor
bijna alle werkplaatsen een touwtrekteam leverden. Honderden mensen kwamen
hier naar kijken om hun man, broer of zoon die hier aan mee deed, aan te
moedigen. Ikzelf zat in het team van de Sloepenloods en mijn vrouw Nel
zei dan vooraf ,,denk er om dat je je best doet.´´
Dag jongeman
Op een van de grachten kwam ik als 11-jarig jochie burgemeester d'Ailly tegen. "Dag burgemeester" groette ik. D'Ailly nam ook voor dit jochie met een zwierig gebaar zijn hoed af en groette mij terug met; "dag jongeman". Ja, d'Ailly wist wel hoe het hoorde... Overigens werd hij ook wel eens d'ailleurs genoemd, hij was nogal eens op reis.....
J.C.Janssen, Muiden
Gestrikt door een fotograaf
Zeker weten heb ik de poppenkast op de Dam gezien! Geboren in Amsterdam in 1941, ging ik met twee buurmeisjes, van 1947 tot 1953 elke dag van de Prins Hendrikkade via het Damrak en de Dam naar school op de Nieuwe Zijds Voorburgwal. De Prinsenschool was toen gevestigd aan de Postzegelmarkt tegenover het Telegraaf gebouw. Gestrikt door een fotograaf (de rekening kwam later) staan wij op de Dam, de poppenkast is niet te zien, maar de herinnering blijft, want wij hebben er vaak voor gestaan.
Truus Blei, Gouwswaard.
Politie Bloemendaal in de jaren '50
Hier een afbeelding van de politie Bloemendaal in de jaren '50. De agenten waren Post en Van Goor (links) mijn vader. Hij was zomers altijd dé politieman op het strandpost Bloemendaal aan zee. Ik heb een vraag: hij was betrokken bij de redding in Oude Tonge 1953 , met een zogenaamde DUWK, een landingsvoertuig. Wie heeft daar foto's van?
Jan Willem van Goor, Hoofddorp
Plaatjeskermis
Je bouwde een tentje, aan de straatkant, in je tuin of in een steeg van oude lappen, dekens of het tafelkleed van je moeder. Allerlei attracties moesten er komen, zoals een grabbelton, een pop
wiens naam geraden moest worden, een bord met een pijl erop waaraan je
kon draaien met verschillende snoepjes en koekjes erop, die je kon
winnen. Soms was er ook een waarzegster bij. Voor een plaatje (van auto
merk of filmster) of voor een cent mochten de "klanten" één activiteit
kiezen!
Een middagdutje bij een tramongeluk
Ik ben zelf van 1953, dus bewust heb ik de Blauwe Tram niet meegemaakt.
Het enige wat me daarvan nog bijstaat is dat mijn ouders me vertelden
dat ik als peutertje van 2 of 3 vanuit de tuin van m'n opa en oma
Hoekema in Bentveld met de tuinslang 's zomers deze tram bij het
passeren natspoot. De tram moet vol hebben gezeten met wat we toen
badgasten noemden.
Geschiedenis in Enkhuizen?
Vorig jaar tijdens de reunie van 650 jaar Enkhuizen (mijn geboortestad) kreeg ik deze foto in handen. Zo vertederend.Vier meisjes op het ijs van het Handvastwater in Enkhuizen, Amy, Frea, Jitty en Tiny. Onze kleindochter, die nu deze leeftijd heeft kan zich er niets bij voorstellen. …lopen op het ijs! Is dit nu al geschiedenis, of zal zij dit ook nog gaan beleven?
Frea May
Een ommetje op de Dam
Mijn naam is René Tol, geboren op 8 maart 1947 te Amsterdam aan het
Damrak 53. Vanaf mijn geboorte ben ik altijd sterk bij de buurt
betrokken geweest. Zowel aan de kant van de Nieuwendijk als de Lange
Niezel, Warmoesstraat.
Buurmeisje van burgemeester d'Ailly
Ik woonde in de jaren vijftig vlak bij burgemeester d'Ailly, in de Gerrit van der Veenstraat. Hij woonde beneden en op de bovenverdieping huisde Eduard van Beinum, de dirigent van het Concertgebouworkest, die in '59 overleden is en opgevolgd werd door Bernard Haitink. Op de zolderverdieping woonde de weduwe van Gerrit van der Veen, met haar kinderen Loekie en Gerda, die later met de fotograaf Ed van der Elsken trouwde. Ze waren zo arm als de mieren, sliepen 's winters onder een dun dekentje.
Jan Nolten
Naar aanleiding van het mooie verhaal van zaterdag 5 mei 2007over racefietsers in de jaren vijftig stuur ik een klein gedichtje in dat ik maakte na een fietstocht met mijn zoon over Texel. Ik vertelde hem over mijn held toen ik 7 jaar was: Jan Nolten, die de Hollandse klimgeit werd genoemd.
Meidagen
Corrie van Gelder woont op de Nieuwmarkt. Ze komt ons hijgend tegemoet.
Anders is ze altijd vreselijk kouwelijk, maar nu heeft ze geen jas aan.
Ze zegt dat het vrede is en trekt een grimas. Nou dat geloven wij toch
lekker niet, ze heeft altijd van die rare verhalen. “Me broer die
kennet anders wete” snauwt ze. Als ze wegloopt steekt ze haar tong
tegen ons uit en maakt een lange neus met haar vingers. Op een
afstandje blijft ze naar ons kijken, nog steeds haar tong uitstekend.
Zou het waar zijn? Willies moeder staat boven aan de trap 'Kinders, het
is VREDE, goddank!'
Zo verdrietig om die gelukkige dag in de speeltuin
Een van de hoogtepunten van het jaar was de grote schoolvakantie. Ik was enig kind van oudere ouders (mijn vader was bij zijn huwelijk 43 en mijn moeder 39, en ik werd in mijn kindertijd omringd door oudere oomes en tantes, neefs en nichten van een generatie ouder, die allemaal wisten hoe het allemaal hoorde en bij wie ik me "moest gedragen". Een opgave, want ik was een overactief kind.
Gerrit Voorting vecht terug
Ik ben zelf een amateur geweest en heb gereden bij BRC Kennemerland en de Zaanse club DTS maar ik schrijf dit stukje niet voor me zelf maar voor Gerrit Voorting.
Mijn jaren '50 in Warmond
Ik ben van 1954 maar de 50'er jaren waren toch de
jaren die mij het meest zijn bijgebleven omdat in die jaren van de wederopbouw
bij mij thuis er eerst werd gekeken of je het niet zelf kon maken voordat je
naar de winkel ging of iemands hulp vroeg. Dat heb ik nu nog.
Verboden te roken
Kijk jij of de conducteur er niet aankomt. Mijn broer Hans haalt uit
zijn broekzak een kleine schroevendraaier. Haastig begint hij het bordje ''verboden te roken'' bevestigd onder het raam los te schroeven.
Straatfoto in Haarlem-Noord
Henneke Buren, Heerhugowaard
Kunt u nog zingen, zing dan mee
Er werd , voor de oorlog, veel en goed gezongen op de lagere scholen. Er was een zangbundel: "Kun je nog zingen, zing dan mee" en gezongen werd er.
Verlangen naar de harde banken van de Zandvoorter
De blauwe tram, zo heette hij, oftewel de Zandvoorter! Zodra dit vervoermiddel weer dienst deed, waren de dagen "heen" naar Haaarlem en terug naar Bentveld. Daartussen werkte ik in het Haarlems kindertehuis, met kinderen van 0 tot 14 jaar, die aan de ouderlijke macht onttrokken waren.
Opel Victoria
In het jaar 1935 in Amsterdam geboren, verhuisden wij, mijn ouders en mijn twee jongere broertjes op 1 oktober 1942 naar Haarlem.
Schapenhokken, de schooltas en een cent
De Blauwe Tram, kort na de oorlog. Als ik niet op de fiets ging reisde
ik tussen mijn 12e en 18e met de tram naar Haarlem waar ik de HBSb aan
de Zijlvest bezocht. Het is onontkoombaar dat je dan zo af en toe al of
niet bijzondere gebeurtenissen meemaakt. Het overgrote deel vergeet je,
maar zo nu en dan schieten je toch zomaar voorvallen te binnen.
