Hier Hilversum!

Er zijn mensen die sportpresentator Mart Smeets haten, en er zijn lieden die helemaal met hem weglopen. Zelf behoor ik tot de laatste groep. Ik lees zijn boeken graag en ik kijk uit naar zijn columns in vele tijdschriften. Voor mij is het een hardwerkende, gepassioneerde collega, die naarmate de jaartjes gaan tellen is veranderd in een wijze, oude man. Wat hij zegt is bijna altijd zinnig. Maar dan wordt het extra moeilijk als je binnen een week twee stukjes leest waar je het 180 graden oneens mee bent. Ik ben er echt enkele dagen ontdaan van geweest. Eerst wordt tourwinnaar Alberto Contador de grond ingeschreven en neergezet als een boosaardig persoon, die op een slinkse wijze fietst. Als onschuldige tv-kijker weet ik alleen dat hij drie keer de tour won. En daarna zijn stuk over de shirtwissel van Lance Armstrong. Volgens Smeets zijn de handhavers van regeltjes onnadenkende mensen. Voor Armstrong had een uitzondering moeten gelden. Zelf ben ik juist een fan van regels. In onze moderne tijd zijn die er om te voorkomen dat het recht van de sterkste geldt. Vooral in de slangenkuil van de Tour de France behoren regels regels te zijn. Het vrijheidsbeeld in New York draagt niet voor niets een boek dat de wet vertegnwoordigt. Alleen dan is echte vrijheid gegarandeerd en heerst er geen willekeur. Maar misschien moet ik er aan wennen dat je het met echte vrienden soms ook flink oneens kunt zijn.